Efsane Oyunlar #4 Assassin’s Creed

08.04.2021

2 Kişi Okumuş

0 Yorum

Sene 2007, konsol oyuncuları yeni çıkmış bir oyunun büyük heyecan içinde satın almaya gidiyorlar. Bugüne kadar pek alışkın olmadığımız dinamikleriyle Assassin’s Creed hayatımıza giriyor ve dünya birkaç günlüğüne daha düzgün bir yer oluyor.

Binaların doruklarına çıkıp, her yere hoplayıp zıplayacaksın, keşişlerin ortasına saklanacaksın ya da oyunda hiç aksiyon bitmeyecek deseler o tarihte aklınıza lakin tek bir oyun gelirdi Assassin’s Creed. Oyun dünyasına sahiden “zıpkın” üzere giriş yapmış ender oyunlardan biri olabilir. Bu oyunu efsane yapan aslında başlı başına “adı” bile denebilir. Bu bir tez olmanın dışında oyun o güne kadar pek işlenmemiş bahisleri işlemeye yürek ediyor.

Assassin’s Creed’i yorumlarda önerdiğinizi görünce aslında yüzümüz hayli güldü keza bu oyunu yazmak ve neden efsane olduğunu anlatmak hepimiz için hayli keyifli olacak. Bu ortada Altair ve Ezio ortasında nitekim çok düşündük lakin “Altair” Legend unvanı almış bir Assassin ve oyunun birinci serisi oyun dünyasını sahiden değiştirdi. Tomb Raider, Max Payne, Prince of Persia ve Matrix’in akabinde birinci sefer bu türlü bir oyun gördük diyebiliriz. Hazırsanız Efsane Oyunlar kısım 4 başlasın.

Tapınakçılarla Assassin’lerin büyük gayreti:

Efendim oyunun temel konusu Haşhaşinlerin, tapınakçılarla olan büyük gayreti. Tapınakçılar Cennet Elması denen insanların zihinlerine hükmeden bir aygıtın peşindeler. 3. Haçlı Seferi devrinde bu nesneyi almak isteyen Tapınak Şövalyeleri ortalığın anasını ağlatmış halde. Tabi biz bu mevzuyu nasıl öğreniyoruz? Desmond Miles isimli bir abimiz var, kendisi bir barmen ve efendi aile insanı. Bir gün Desmond’u kaçırıyorlar ve Animus isimli bir aygıta bağlıyorlar. Animus’da geçmişteki atalarınızın anılarını ortaya çıkarmanıza yarayan bir aygıt.

Desmond’ın atası orta doğunun en azılı Assassin’i Altair çıkmasın mı? Abstergo Corporation ısrarlı Desmond’ı iliklerine kadar Animus’u kullanarak sömürecekler tabi. Günümüz Tapınak Şövalyeleri Abstergo oysaki bu türlü gen haritasında Assassin’lik olan arkadaşları kaçırıp kaçırıp Cennet Elması’nın peşine düşmüş. Elbette bunu oyunun ilerleyen süreçlerinde anlıyoruz fakat, konusu ve cazipliği bakımından aslında Assassin’s Creed çok büyük bir atılım yapıyor. Altair’in, Al Mualim tarafından rütbelerinin düşürülüp 9 Tapınak Şövalyesi’nin peşine salınması vs. oyunu cazip yapan birinci öğe.

Oyun içi tek sözle kusursuz hazırlanmış:

 

1191 yılında geçen oyun tek sözle kent ayrıntıları ve dinamikleriyle eksiksiz hazırlanmış. 4 büyük haritada biraz orta verip “görüntü seyredeyim” diyebilirsiniz. Kudüs ve Şam vazifeleri başlı başına farklı bir keyif sunuyor. 2007-2009 ortasında bu türlü bir oyun yapabilmek aslında büyük kabiliyet. Ubisoft bu noktada epey güzel çalışmış denebilir. Tarihi oyunların en sorunlu tarafı devri anlatabilme yetenekleri. Ubisoft bunu çok rahat sağlamış.

Assassin’s Creed’in aslında tarih ve komplo teorilerini yan yana getiren özel bir tarafı da var. Serinin devamında da bunu çok rahat görebilirsiniz. Ubisoft tarihi işlemek konusunda Assassin’s Creed 1 sayesinde sahiden büyük tecrübe kazandı. Bu ortada başka oyun firmaları da Assassin’s Creed üzere oyun içi kaplamalar çalışmaya başladılar. Aslında Ubisoft’un tüm dünyada oyun piyasasına kattığı en büyük yeterlilik muhtemelen Assassin’s Creed’i yaratmak olmuş.

Aksiyon daima devam ediyor

 

Size şunu söylemek istiyorum, şahsi niyetim tabi ki bu benim. Oyunda dilediğiniz kadar “serserilik” yapabiliyorsunuz. GTA’dan aslında epeyce aşina olduğumuz bir terim. Keyfi suikastlar ve arbedeler etmek insanlara sarmak epeyce eğlenceli olabiliyor. Tabi bu Altair’in yapısına büsbütün aykırı lakin, oyunlarda serserilik etmek “oyunculuğun şanındandır”. Assassin’s Creed de hidden blade kullanmak gibisi yok bizce yani.

Bu ortada oyunda daima peşinize birileri düşüyor ve zati daima arbede etmek zorunda kalıyorsunuz. Bilhassa nasıl oluyorsa Tapınak Şövalyeleri sizi daima tanıyor. Ya oyunun en çok eleştirilebilir kısmı burası olabilir, SMS yok, WhatsApp yok, telefon yok bir kentten başkasına bir haber bu kadar süratli nasıl gidebilir? Hayır robot fotoğraf çizip vermişler üzere herkes peşimizde. İşin özünde millet bizi avlamak için baya baya istekli, yazık oyunda o kadar NPC feda etmeye pek gerek yoktu ya.

Ortam muazzam, sesler efsane

 

Assassin’s Creed’in ortam sesleri nitekim olağanüstü. Bir tapınağa girdiğinizde oyun sizi hakikaten tapınakta üzere hissettiriyor. Örneğin Şam’a gittiğinizde Türkçe konuşan askerleri duyuyor ve görüyorsunuz. Oyun periyodu öylesine hoş işlemiş ki, işte tarihi hakikat entegre etmek bu türlü bir şey. Oyun içinde de savaşlar ve suikastlar sırasında karakterlerin çıkardığı sesler gerçekten sizi aksiyonun içinde hissettiriyor.

Konuşmalar tekrar çok güzel düşünülmüş. Desmond Miles’ın çabucak hemen her duygusu bizim tarafımıza nitekim geçiyor. Oyun yapmanın en güç taraflarından biri karakterleri oyuncuya işlemek hususudur. Bu noktada seslendirme, karakter animasyonları vs. üzere birçok öğe işin içine giriyor. Altair ya da Desmond karakterlerinden hangisini oynarsanız oynayın o anda oyunun içindesiniz. RPG oyunlar da kendinizi bu kadar oyuna kaptırmak ekseriyetle hayli zordur fakat Ubisoft serinin birinci oyunu Assassin’s Creed’de sahiden sizi derinden etkiliyor.

Assassin’s Creed için yanlışsız vakit doğru konu “İlluminati”

 

2004-2009 tarihleri arasında dünyada nedensiz bir şekilde ortaya çıkan İlluminati teorilerinden dolayı aslında Assassin’s Creed için ortam oldukça müsaitti. Herkes Tapınak Şövalyeleri kim? İlluminati kim? Diğer tarikatlar kim? Araştırıp duruyordu. İnternetin de herkesin evinde olmaya başladığı dönemlerde bu konular patlak verince Ubisoft zannedersek ilk oyun için en doğru konuyu seçmiş. Ezoterik tarikatlar ve kutsal emanetler araştırmalarının zıpladığı bir dönemde bu oyunu çıkarabilmek büyük meziyet.

Oyuna ilginin artması da aslında tamamen bununla paralel ilerliyor. Yani insanlar bir şekilde “aa lan bu konuları işleyen bir oyun var alalım” diyerek de Assassin’s Creed’e ilgi gösterdiler. Bu arada oyunun fragmanı da kendisini çok iyi sattı keza Ubisoft yine ilk fragmanda oyuncuları direkt Tapınak Şövalyeleri’nden vurdu.

Oyun mekanikleri muazzam dostum… (O dönem için)

 

Hidden blade desen var, kılıç desen var, kundaklı yay desen var yani daha ne olsun. Duvarlara sıçra, önündekileri it ve muazzam bir savaş yaşa. Daha önce de duvarlara tırmanıp çeşitli akrobasi hareketleri yapabildiğimiz oyunlar oynamıştık ancak Assassin’s Creed bu konuda yarattığı serbestlik deneyinle en interaktif oyun olabilir. Her an her yere tırmanabilir, birinin kafasına çökebilirsin. Bu oyunu bir şekilde konsolda deneyimlemiş kişiler, ellerini gamepadden hiç ayırmadan ne kadar koştular lütfen yorumlarda belirtsinler.

Oyun Yamakasi filmini oynamak gibiydi. Şöyle düşünün bir binanın çatısındasınız ardından gizli bir geçitten binanın içine giriyorsunuz. Tavan ahşaplarından gayet akrobatik şekilde yürüyüp, bir anda altınızda yer alan tapınakçının boynuna hidden bladei sokuyorsunuz. Hemen ardından iple yukarı tırmanıp, binaların çatılarından kaçmaya başlıyor ve saklanıyorsunuz keza arkanızdan koşan askerler yakalarlarsa öttürecekler. Dövüş, oynanış, kaçış her şey o kadar incele hesaplanmış ki… Ubisoft’un bu dünyaya iki tane armağanı olabilir. Biri kesinlikle Prince of Persia, diğeri de Assassin’s Creed serisi.

Assassin’s Creed neden efsane?

 

Aslında yukarıda birçok açıdan oyunun efsane olma nedenini anlattık ancak son bir kez toparlayalım. İlk olarak oyunun tarihi ele alışı, Haşhaşîler’i ve Tapınak Şövalyeleri’ni konu alması bir kere en büyük neden. Assassin’s Creed dünyasını yaratan Ubisoft karakter kıyafetleri ve tasarımlarını öyle ince düşünmüş ki; “suikastçı dendiği zaman akıllara Altair’in kıyafeti geliyor önce”. Oyun mekanikleri, sesler, içerikler ve devasa bir topluluğa dönüşen bir yapı var ortada.

Assassin’s Creed aslında “negatif” bir karakterin nasıl “pozitif” olduğunu da insanlara anlatmış oldu. Cinayetler işleyen bir suikastçıyı canlandırıyoruz oyunda ama aslında bu suikastların tamamının nedenleri olduğunu anlıyoruz. Assassin’s Creed’in arından çıkan tüm oyunlar seriyi bir şekilde tamamlıyor. Bu oyunun efsane olmasındaki en büyük neden “serinin ilk oyunu olması” diyebiliriz. Altair bize Assassin’s Creed dünyasının kapılarını açtı ve aslında bitmeyen bir serüveni yaratmış oldu.

Sizler Assassin’s Creed konusunda ne düşünüyorsunuz? Bu arada önümüzdeki hafta incelememizi istediğiniz oyunu lütfen yorumlarda belirtin.

İlgili Terimler : , , , ,

YORUMLAR

İsminiz

 

E-Posta Adresiniz

Yorumunuz